Dunedin-Christchurch - deel 1

Van Dunedin naar Christchurch – deel I
Het regent weer als we opstaan (de zogenaamde Drizzle). Op pad naar Christchurch wordt het droog en we stoppen als eerste bij “Shag point” (een roker kan toch niet anders dan hier stoppen). Op de rotsen liggen een aantal fur-seals (die bonte zeehonden dus) en een rots verder zat een hele kolonie “albatros-achtigen”. Toch wel imposant om er zoveel bij elkaar te zien.De volgende bezienswaardigheid die ons tot een stop noopte waren de “Moeraki boulders”. Grote ronde stenen (ca. 4-5 meter doorsnee) op het strand van Moeraki. Mooi gezicht en een raadsel hoe die stenen daar ooit gekomen zijn. Daar zijn al vele wetenschappers op stuk gelopen. In Rhodos hebben we 26 jaar geleden soortgelijke ronde kogels gezien, maar we nemen aan dat Captain Cook deze zware jongens niet als kogel heeft afgevuurd.
Oemaru staat bekend om zijn “colony blauwe pinguins” , dus dat betekent voor ons een stop. Het dorp is om 13:30 geheel uitgestorven , alle winkels zijn al gesloten en volgens de bordjes op de deuren is dat elke zaterdag zo. De middenstand heeft schijnbaar niet begrepen dat toeristen ook op zaterdag en zondag plaatsen bezoeken en geld uit willen geven. Is in Oemaru dus een onmogelijkheid. Wij dus maar naar de bewuste plaats van de blauwe pinguins. Zijn volgens de borden alleen te bewonderen 1 uur na zonsondergang, want dan komen ze thuis van het vissen. Wij toch de track gelopen en werden verwelkomt boven aan de trap door een fur-seal die daar lekker lag te zonnen. Gewoon er langs en op het 2de strandje nam een local ons mee naar een schuilplekje waar twee blauwe pinguins zaten. Het bleek in een spelonk dat er twee jongen thuis gelaten waren, terwijl de ouders uit vissen zijn gegaan. 4 bange ogen keken ons aan. Op de terugweg werden we bij het begin van de trap aan de strandkant bijna verrast door een fur-seal die de trap af wilde dekken. Helaas was hij net niet snel genoeg, dus konden we gewoon weer terug.Op de weg naar boven kregen we een uitzonderlijk goed beeld van 2 albatrossen op de rotsen.
En dan komen we via de highway 1 in Herbert. Je mag daar 70 wat overigens niemand doet, want voordat je afgeremd bent, ben je er al weer door.
En dan krijgt Silvia een bord in het oog van de “Waimate Knitware factory shop” in Waimate, dus even 6 km omrijden. Bij aankomst blijkt het allemaal machinale gebreide kleding te zijn, dus niet wat zij wilde zien.
En dan het eindstation voor vandaag/morgen : Timaru . Ook hier is alles al gesloten, maar het weer is helemaal opgeklaard , temperatuur rond 25 graden dus hopen we morgen een zonnige zondag in Timaru te beleven.We zitten nu nog 180 km ten zuiden van Christchurch, dus het schiet al op.
Wij lezen nog steeds met veel plezier alle commentaren van jullie (ook al kunnen we er niet op reageren), is nagenoeg het enigste uit Nederland (en Belgie) wat wij horen/lezen (afgezien van de mails en SMS-jes van zoon Rob). Ook hebben we geconstateerd dat onze weblog wereldwijde belangstelling geniet (wordt gelezen in Canada, USA, Belgie, Nederland, Australie, Nieuw Zeeland, Argentinie en nog wat anderen). Als ik terug ben zal ik daar nog wel eens een samenvatting van maken en die als afsluiter op mijn weblog zetten.