Kia Orana

Cook-Island
Als we in de lucht boven de Pacific zitten wordt ineens weer Donderdag. Een stipje in de Pacific wat gelukkig steeds groter wordt naarmate we aan het dalen zijn. We landen zowaar op Rarotonga International Airport. De douane stelt niet zoveel voor en we staan dus als laatste buiten met de koffers (onze koffers kwamen natuurlijk als allerlaatste uit het vliegtuig). Het is intussen 23:00 uur op donderdagavond. De begroeting is vriendelijk en heel klantgericht, want er komt gelijk iemand naar je toe die je vraagt waar je naartoe moet en die wijst je vervolgens waar je je kan melden.
Shirley en Na staan met busjes te wachten. Silvia en ik moeten voorin naast chauffeur Na en allereerst moeten de seatbelts af, want op Cook-Island draag je geen seatbelts.
Wij stiekem toch omgelaten.
Rarotonga is een eiland van 32 km omtrek en 9000 inwoners (+ de nodige toeristen).
Als we op Palm Grove aankomen is het donker en wat opvalt is de sterrenlucht.

Het wordt voor de tweede keer in ons leven vrijdag 17 februari 2006 (een dag om nooit te vergeten natuurlijk). Eerst in Christchurch en nu op Rarotonga.

’s Ochtends de boel een beetje verkennen en ’s Middags op het strand. En een half uur later is Bertje weer al zo rood als een kreeft, terwijl ik dan toch probeer om zo goed mogelijk in de schaduw te blijven. Ik kan dat niet tegenhouden en gelukkig heb ik er weinig last van. Het trekt alleen maar een beetje.
Van 17:00 – 18:00 is het Happy Hour op kosten van Tom & Shirley, de owners. In de beschrijving staat “Het eerste biertje betaal je en de rest daarbij is gratis”, als het happy hour een keer bezig is, blijkt gewoon alles gratis inclusief de hapjes en bovendien duurt dat happy hour tot ca. 20:00 uur . Hier geldt de lijfspreuk van de Cookies : “Who cares”

Zaterdag toch maar uit de zon blijven en een bezoek gebracht aan de Culturele Markt in Avarua (de hoofdstad). Ook hier valt weer e.e.a. op. Om 09:00 uur zitten de Cookies al weer aan het warme eten op de markt en je kan dan ook wel nagaan wat de omvang van de meeste Cookies is. Wij zouden dat gelijk bestempelen als probleem maar de Cookies “Who cares”.
Kijk maar naar de klok waarvan ik een foto zal toevoegen.

Cook-Island is echt een eiland om te niksen, op het strand te liggen , te zonnen, te eten, een beetje zwemmen, beetje zonnen en vooral proberen de lijfspreuk te laten gelden : “Who cares”. Wij gaan dat deze week proberen.