Southern Scenic Route

De Southern Scenic Route van Te Anau tot Dunedin.
Qua weer is er geen verschil tussen westcoast of oostcoast. Veel wind, over het algemeen zonnig, maar te lage temperaturen voor de tijd van het jaar (volgens de Kiwi’s).Wij zijn de route begonnen in Manapouri. Dat ging in eerste instantie naar de zuidkust, waar we een fotostop maken in Tuatepere’s McCracken’s Rest. Schitterend strand, die we nog vele zullen zien tijdens deze route. Vervolgens bij Orepuki op het Gemstone Beach en dan door naar Invercargill waar ik het vorige stukje het geplaatst.Van Invercargill gaat het naar Bluff (het oneigenlijke zuidelijkste punt van het zuider eiland). Silvia bezoekt het “Paua Shell House” en dan op naar Stirling Point. Natuurlijk weer schitterend zeezicht en weer sta ik uit mijn hemd te waaien (wat nog een paar keer meer gaat gebeuren). We vinden het te vroeg om al op de camping te gaan staan, dus gaan we verder naar “Slope Point” (het echte zuidelijkste punt van het zuider eiland. Ligt 7km zuidelijker dan Bluff). Via een wandeling van 20 minuten door een schapenland, kunnen we een speciaal verzoek inwilligen. We laten we ons beiden weer op de foto vastleggen.Het volgende punt van stoppen is “Curio Bay”, een Jurassic fossilised forest wat het best bekeken kan worden bij laag water. En wat is het als wij om 17:00 uur aankomen, juist ja laag water. Tussen de fosile bomen staan zowaar twee zeldzame “Yellow-eyed Pinguins”. Toch aardig om die ooit gezien te hebben.Her wordt nu echt tijd om een camping te vinden en we rijden door (we komen door Waihola, en langs de weg staat het bord : no doctor, no hospital, one cemetry. Lijkt me geen leuke plaats om te wonen !) tot Balclutha en gelukkig er is nog plaats als wij rond 19:00 uur de camping op rijden.Zoals de laatste week gebruikelijk waait het weer hard, de zon schijnt gelukkig wel bij een wolkenloze hemel. De volgende morgen kan ik zowaar buiten mijn koffie opdrinken (is al weer meer dan 1 week geleden). De wind is gaan liggen, het is volop zon bij een temperatuur van (schatting) 15 graden. Nog wat fris dus. We hebben in onze haast om een camping te vinden twee bezienswaardigheden overgeslagen, dus eerst op naar “Nugget Point”, een vuurtoren. We waaien weer uit ons hemd, maar de “sea-lions” vergoeden veel, evenals het uitzicht. Het tweede punt was “Kaka point” waar we een grote zee-leeuw (, of is het zeehond ?)op het strand in de zon zien liggen. Toch wel leuk om zo’n beest van zo dichtbij te kunnen bekijken.De scenic route gaat verder richting Dunedin en daar komen we om 13:00 uur aan. Eerst een plekje regelen en dan richting Otago Peninsula, waar Royal Albatrossen schijnen te huizen. Voor het bezichtigen van deze vogels moeten we echter 3,5 uur wachten en dat is ons te gortig. Wij naar een nabije gelegen strandje en vervolgens blijken daar een aantal sea-lions in de zon te liggen. Weer een aardige goedmaker.
Dit schiereiland bij Dunedin is een werkelijk schitterende tocht, neemt niet weg dat we een teleurstelling kunnen bijschrijven. Over het algemeen zal onze indruk over Nieuw Zeeland niet erg positief zijn. Het lijkt ons alsof alles over “het paard getilt is”, groter gemaakt dan het werkelijk is. Kiwi’s zijn ook geen mensen die de lange termijn in de gaten hebben, het zijn stuk voor stuk mensen die alleen oog hebben voor de korte termijn. (Uitzonderingen zullen er ook heus wel zijn).
Ik zit dit stukje te maken in de camper, omdat het buiten te fris is om stil te zitten, de zon is weer achter de wolken verdwenen en het waait weer behoorlijk. Ik zal proberen het morgen weer op de weblog te plaatsen. Het einde van onze Zuidereiland vakantie zit er bijna op. We zijn Christchurch tot op 350 km genaderd vanuit het zuiden. We hebben nog 1 week te gaan om dat te overbruggen in de tweede