Westcoast

Westcoast

Met zon vertrokken wij uit Westport richting Karamea. Saaie weg opgeluisterd door een leuk bergje op en neer. In Karamea wilden wij de caves and arches bezichtigen echter toen we daar aankwamen bleek dat die alleen te bereiken waren via onverharde wegen. Helaas heeft Apollo in zijn voorwaarden staan dat wij die niet mogen berijden en als je het toch doet ben je niet verzekerd. Dit alles heeft ons doen besluiten terug te keren. Zowaar een mislukking dus, maar wij wisten dat ene Daniel Vos zijn woonplaats daar had. En die hebben we gevonden, echter ook Daniel was niet aanwezig (was voor zaken in Australie). Zijn companion heeft ons echter wel netjes geholpen aan een “kastje”. Dit “kastje” is moeilijk te beschrijven maar we waren er allebei weg van. Het past in de koffer en is in feite een schijf van een boomstam met daarin gezaagd 6 la-tjes. Dit exemplaar was gemaakt van Yellow Pine.
Op de terugweg zien we zowaar snodgrass (?).
Daarna weer maar (100 km) terug naar Westport en verder naar Punakaiki. Daar hebben we de “Pancake rocks & Blowholes” bekeken en dat was fantastisch. We vroegen ons af hoeveel toeristen dit natuurgeweld na ons nog mag bekijken, want de rotsen worden versleten door de Tasman Zee. Op een gegeven moment zullen ze omvallen en blijft er een hoop stenen over van de dan “ex-Pancake rocks”.
Het is intussen wat gaan spetteren en wij tuffen door naar Greymouth. Nou grijs is het intussen geworden en de regen valt er weer gestaag uit. Op de camping staat onze camper (de CTK 879) naast een andere Apollo (de CTK 878). Toeval ? Later blijkt van niet.

Ook de volgende morgen is het nog steeds grijs, echter onderaan de horizon lijkt het lichter te worden. Wij onderweg naar Shantytown. Het is droog en deze verzameling uit de vorige eeuw (oud goudzoekers stadje) kunnen we in alle droogte bekijken.
Wij hebben zelfs ons eerste goud gedolven doordat we meekonden doen aan het “Gold-panning”. Toch leuk om zelf te ervaren hoe dat vorige eeuw gegaan moet zijn.

Daarna op weg naar Hokitika (ca 50 km) en de zon begint weer te schijnen. We rijden onderweg over een 1 baans brug, die bovendien ook nog de treinrails bevat. Dus auto’s (van twee kanten) en treinen (van twee kanten) gebruiken een brug van 1 lane. Ik zie dat in Nederland al voor me. We lopen in alle warmte door het stadje van jade, pounamu, bone, paua, glas, aangespoeld hout op de beach, platte kiezels. Wat een zooi op het strand.
We zien daar zowaar een Stumpers Cafe en natuurlijk zijn we gaan bekijken hoe die jade-sieraden gemaakt worden (in de desbtreffende werkplaatsen).
Het is en blijft een schitterend gezicht als je zo’n werkstuk van jade ziet staan in zijn groene pracht.

We hebben vandaag bijna 300 km te gaan, dus gaan we wat vroeger op pad (om 08:30 uur), daardoor zijn we reeds om 10:00 uur bij der Franz, oftewel de “Franz Josef Glacier”. We zijn onderweg van de ene “Scenic Reserve” in de volgende “Scenic Reserve” gereden, langs backpackers lodges , creeks en lijken van possums. De wandeltocht er naar toe levert schitterend plaatjes in de miezer, maar zodra we daar komen wordt het droog. Helaas wil de zon niet doorbreken op de gletsjer waardoor de foto’s iets minder weergeven wat wij zien. Als je dit in 1 woord moet samenvatten blijft er niets over als fantastisch. Omdat we vandaag nog een gletsjer op het programma hebben staan gaan we weer op pad richting de “Fox Glacier” een 30-tal kilometer verderop. Helaas deze kan het hoge verwachtingspatroon niet waarmaken. Voor ons is dit een teleurstelling. Komt natuurlijk doordat we ook in Amerika de nodige gletsjers al hebben gezien.

Zonder verder Haast te hebben komen we langs “Bruce Bay”, “Jacobs River” (een dorp van 3 huizen, een school, een kerk, en een vermelding op de Jasons kaart), “Lake Paringa”, “Lake Moeraki”, “Haast” en zo belanden we in “Haast Beach”. En dat alles zonder haast hebben we fijn even tijd voor een pafke en een drankje. Het Beach in Haast is echter nog wel 20 minuten wandelen van de camping verwijderd, maar dat gaan we na het eten toch eens bekijken.

Morgen verlaten we de westkust om richting Queenstown te vertrekken. We gaan dan via “Gates of Haast”, langs “Lake Wanaka” en “Lake Hawea”, door Wanaka naar Queenstown aan het “Lake Wakatipu”. Vermeldenswaardig is nog de “Kawarau gorge” waar de hobbits ontsnapte uit MiddleEarth.
Verder is de dag volgens “planning” verlopen en zijn we heelhuids aangekomen in Queenstown, waar we een dagje blijven voor wat huishoudelijke activiteiten.

Op de camping in Queenstown treffen we voor de 3de achtereenvolgende dag de Apollo CTK 872. Deze kampeerders rijden dus schijnbaar het zelfde rondje richting Christchurch. Bij Apollo hebben ze dus schijnbaar een hele rits CTK-campers.
Nog een eigenaardigheidje van de Apollo hoor je s’ochtends op de camping. In de Apollo’s gaan dan de automatische broodroostermelders af. Piep-piep-piep-piep-piep-piep , maar geen paniek want de meesten weten intussen wel hoe dat alarm af te zetten is.

Ook ik heb een nieuw ritueel wat ik straks zeker weer zal moeten afleren. Ik scheer me s’ochtends alleen als de zon schijnt. Dat betekent tot nu toe zeker een gemiddelde van 5 keer per week en de andere twee dagen sla ik dan ook maar over.

Als besluit wil ik jullie deze keer de strijdkreet van de “All-Blacks” niet onthouden. Zij hebben de volgende HAKA :
Ka mate ! Ka mate !
Ka ora ! Ka ora !
Ka mate ! Ka mate !
Ka ora ! Ka ora !

Tenei te tangata
Puhuruhuru
Nana i tiki mai
I whakawhiti te ra

Haupane ! Kaupane !
Haupane ! Kaupane !
Whiti te RA !

Mochten jullie nu een keer op Studio Sport een wedstrijd van de All Blacks zien dan kunnen jullie de Haka gewoon meedoen.